1812

Op een aprilavond in 1812 staat Lodewijk Rosen voor de bergen bij Duomo d'Ossola. Hij heeft de winter in Italië doorgebracht en keert wegens de oorlogsomstandigheden terug naar zijn familie in Dresden. Vooral de verzwakte gezondheid van zijn moeder houdt hem bezig. Vanuit een heuvel ziet hij het levendige stadje onder zich liggen, met daarachter de besneeuwde bergtoppen. De tegenstelling tussen het bedrijvige plein en het stille gebergte geeft zijn zorgen een duidelijk voelbare omgeving.

Ludwig Rellstab brengt in deze historische roman persoonlijke verplichtingen en de onrust van Europa bij elkaar. Een groene sluier wekt bij Lodewijk de herinnering aan een eerder ontmoete vrouw. Verderop verbinden de woorden van Lodoiska een vurig gebed met hoop op een weerzien. Jaromir reageert daarop hevig, terwijl Lodewijk hem probeert te bemoedigen. Je vindt hier zowel uitvoerige landschapsbeschrijvingen als gesprekken en innerlijke overwegingen. Daardoor krijgt het verhaal ruimte voor verlangen, vriendschap en onzekerheid in een tijd van oorlog.