De belegering van Haerlem

In het belegerde Haerlem komt de trouw aan de stad onder zware druk te staan door voedselgebrek en dreigend oproer. Ripperda vertelt Kenau hoe soldaten en moeders om eten smeken, terwijl de bevolking het vertrek van Overstein verlangt. Kenau probeert tegelijk haar standvastigheid en haar zorg voor haar dochter te dragen. Wanneer zij onthult dat haar dochter, Ripperda's echtgenote, in Toledo's handen is, raken het belang van de stad en het lot van haar gezin rechtstreeks met elkaar verweven.

Juliana Cornelia de Lannoy geeft deze botsing vorm als een treurspel in verzen. Plechtige aanspreekvormen, bewogen gesprekken en korte uitroepen laten zien hoe publieke verantwoordelijkheid en persoonlijk verdriet elkaar versterken. In haar voorrede licht de schrijfster toe hoe zij historische gebeurtenissen voor het toneel heeft geordend en welke rol zij voor Kenau en haar dochter heeft bedacht. Zo biedt het stuk ook inzicht in een opvatting van toneel waarin vaderlandsliefde, moed en mededogen centraal staan.