De Lof der Zotheid

Met de Zotheid als spreekster geeft Desiderius Erasmus een lofrede een onverwachte draai. Haar betoog neemt geleerdheid, bijgeloof en kerkelijke gebruiken op de korrel, terwijl de betekenis van zotheid steeds verschuift. Geleerden, theologen en allerlei andere mensen verschijnen in haar gevolg. De tekst speelt met spreekwoorden, verwijzingen naar de oudheid en de tegenstelling tussen gezond verstand en menselijke verlangens. Daardoor lees je een satire waarin de spreker haar eigen onderwerp telkens vanuit een andere hoek belicht.

In het middengedeelte onderzoekt de Zotheid hoe overtuigingen het geluk kunnen bepalen. Ze voert schilderijen, kostbare geschenken en de grot van Plato aan om het verschil tussen schijn en inzicht te bespreken. Het plezier dat mensen aan hun voorstelling van de werkelijkheid beleven, krijgt daarbij veel gewicht. Deze vertaling van J. B. Kan bevat toelichtingen en prentjes naar tekeningen van Hans Holbein. Die combinatie helpt je de klassieke verwijzingen te volgen en het spel tussen spot en filosofische redenering te herkennen.