Laatste verzen

Water, wind en licht krijgen bij Guido Gezelle een plaats naast gebed en herinnering. Een drijvend blaadje wordt een beeld voor de ziel en haar verhouding tot muziek. In andere gedichten richt de spreker zich tot Maria of bewaart hij het beeld van zijn moeder in zichzelf. De aandacht verschuift telkens van een klein waarneembaar detail naar een persoonlijke of gelovige gedachte. Bloemen aan een perenstruik en het vuur van een zomerfeest in Kortrijk leveren weer heel andere beelden op.

Je leest de bundel in de oorspronkelijke, verouderde spelling, met herhalingen en woordvormen die het ritme zichtbaar maken. De natuur verschijnt zowel helder als somber: zonlicht verandert de waargenomen kleuren, terwijl nevel de wereld haar troost ontneemt. Elders kondigen vogels en uitlopende bomen de lente aan. Deze afwisseling geeft je gelegenheid om te volgen hoe Gezelle kijken en taal met elkaar verbindt. De gedichten nodigen uit tot nauwkeurig lezen, met aandacht voor klank, beweging en stemming.