Protesilas i Laodamia

W kolumnowym portyku, obok cyprysowego gaju i grobowej steli, Laodamia opłakuje ukochanego. Jej żal wyznacza rytm życia służebnic, które codziennie towarzyszą jej przy grobie. Chór przygląda się cierpieniu młodej kobiety, a ona sama przywołuje utracone szczęście i bliskość. Tragedia czerpie z mitologii, skupiając uwagę na doświadczeniu straty. Sceniczne obrazy morza, skał i zachodzącego słońca otaczają rozmowy, w których osobiste uczucia przybierają uroczystą, wierszowaną formę.

W dalszym fragmencie rozpacz ustępuje nagłej radości oczekiwania. Laodamia poleca przygotować wieńce, zapalić światła i ozdobić komnatę kwiatami. Służebnice wykonują jej rozkazy, lecz wypowiedzi chóru wprowadzają niepokój o znaczenie tej przemiany. Zapachy, barwy i powtarzane wezwania budują atmosferę obrzędu. Znajdziesz tu dramat żałoby, w którym pragnienie ponownego spotkania z ukochanym ściera się z głosami otoczenia, a drobiazgowe wskazówki sceniczne pozwalają wyobrazić sobie ruch postaci oraz wygląd całej przestrzeni.