Z Pennsylwańskiego piekła

Polscy górnicy w Ameryce próbują ułożyć sobie życie między ciężką pracą, pragnieniem zarobku a potrzebą wzajemnej pomocy. Młody górnik odrzuca propozycję zbliżenia się do wpływowego towarzystwa i opowiada się za górniczą unią. Jego rozmowa z dawnym szkolnym kolegą pokazuje odmienne wyobrażenia o powodzeniu na obczyźnie. W ciasnym mieszkaniu nad salunem codzienny trud łączy się z rozczarowaniem postawą ludzi pochłoniętych zdobywaniem pieniędzy. Obraz Mickiewicza przywołuje tęsknotę i poczucie związku z ojczystą kulturą.

Po katastrofie w kopalni zbiorowe zebranie ujawnia napięcia wokół strajku oraz reprezentowania robotników. Na ich decyzje próbują wpływać osoby występujące z pozycji publicznego autorytetu. Spór pokazuje kruchość solidarności, gdy wspólna sprawa zderza się z ambicją i manipulacją. Powieść skupia uwagę na zależności pracowników, warunkach życia emigrantów i trudzie budowania wspólnoty. Rozmowy oraz żywe reakcje uczestników spotkania nadają tym społecznym problemom konkretny, sceniczny kształt.