De zinnelooze

Een bezoek aan een gesticht voor mensen met psychische aandoeningen vormt het vertrekpunt van dit verhalende gedicht. Karel Lodewijk Ledeganck beschrijft hoe zuster Leontine de bezoekers langs de bewoners leidt. Haar aandacht brengt rust bij vrouwen die verdrietig, ontredderd of hevig opgewonden zijn. Ze kent hun persoonlijke zorgen en stemt haar zorg daarop af. Wanneer een kind bij een tralie staat, grijpt ze haastig in. Die gebeurtenis leidt tot een gesprek over een van de vrouwen en haar levensverhaal.

In het voorbericht vraagt Ledeganck aandacht voor de behandeling van mensen wier gedrag door hun omgeving moeilijk wordt begrepen. Hij verbindt de taak van de dichter met het wekken van medeleven en bekritiseert de onverschilligheid van de samenleving. Het gedicht geeft die overtuiging vorm met rijm, religieuze beelden en concrete scènes uit het gesticht. Je leest zo een pleidooi voor menselijkheid, waarin dagelijkse zorg en de maatschappelijke verantwoordelijkheid voor kwetsbare mensen samenkomen.