Nieuwe verzen

Tussen maanlicht, herfstbladeren en winterse stilte krijgen gevoelens een zichtbare vorm. In deze dichtbundel bewegen de verzen van een bos vol denkbeeldige elven naar een besneeuwd landschap waarin verwondering overgaat in aanbidding. Het voorbericht legt een persoonlijke aarzeling bloot: de dichteres wilde aanvankelijk haar naam verbergen bij woorden die voor God bedoeld waren. Het advies om met haar eigen naam voor haar werk te staan brengt haar tot openheid, maar ook tot twijfel over de waarde van haar verzen.

Vreugde en verdriet blijven in de gedichten dicht bij elkaar. Een nachtegaal roept gedachten op over de verhouding tussen leed en zingen, terwijl vallende bladeren een klein raadsel vormen voor Aagje in haar bloementuin. Elders verschijnen tramlichten op nat asfalt en wordt een fietstocht over de heide een ontmoeting met de ondergaande zon. De bundel biedt zo aandacht voor alledaagse waarnemingen, sprookjesachtige verbeelding en vragen over het uitspreken van een innerlijk leven.