Gedichten

Ochtendlicht op gras, vogels tussen de boomkronen en een vlinder boven de heide geven deze verzen hun tastbare omgeving. Frans Bastiaanse verbindt zulke natuurbeelden met liefde, verlangen en de wisselende stemming van de spreker. In zijn voorwoord onderscheidt hij vier perioden van beleven, met verzen uit Jeugd, Natuur en Leven, Dood en Van Later Dagen. De opdracht laat meteen zien hoe persoonlijk de bundel is: de gedichten worden aangeboden aan een vrouw die troost en richting heeft gegeven.

In Rust wordt een avondwandeling langs de laatste schoven aanleiding om over het verstrijken van het jaar na te denken. Altijd Elders beschrijft iemand die het geluk telkens in een ander ogenblik zoekt, terwijl Onvergankelijk schoonheid tegenover vergankelijkheid plaatst. Je leest rijmende strofen waarin het landschap en het gevoelsleven op elkaar reageren. De afwisseling tussen blijdschap, onzekerheid en weemoed maakt zichtbaar hoe dezelfde buitenwereld telkens een andere betekenis krijgt.