Heiruiker

Op de schoot van een treinreizigster ligt een ruiker heidebloemen. Terwijl het gezelschap door de hei rijdt, denkt de verteller na over wat er verloren gaat wanneer bloemen van hun groeiplaats worden weggehaald. De Kempische bodem krijgt daarbij een betekenis die verder gaat dan de zorg voor planten: hij staat ook voor verbondenheid met een vertrouwde omgeving. De ruiker wordt vervolgens aangesproken als een prediker van eenvoud, nederigheid en christelijke waarden.

De fragmenten combineren beschouwend proza met rijmende verzen en gesprekken waarin humor en vermaning samengaan. Een oude pastoor bespreekt dromen en de onzekerheid van droomverklaringen, voordat hij over zijn tante Lie begint. Zij voerde thuis streng de huishouding, maar krijgt in zijn herinnering ook een eigenzinnige, komische gestalte. Streektaal, herhalingen en speelse vergelijkingen geven deze teksten hun uitgesproken spreektoon. Je leest hoe natuurwaarneming en familieherinneringen aanleiding geven tot gedachten over geloof en het dagelijkse leven.