Krates

In een vervallen huis aan de Egelantiersdwarsstraat houdt Philip Strijkman zijn pandjeshuis. Achter stoffige gordijnen en tussen genummerde bundels rekent hij uit hoeveel zijn klanten hem opleveren. Justus van Maurik beschrijft de donkere kamers, lage balie en zuinige gewoonten van de pandjesbaas met veel aandacht voor tastbare details. De verteller neemt je mee door het gebouw en laat zien hoe geldzucht het dagelijks leven kleurt.

De roman richt zich ook op Dorus, die in het huis van dokter Abels steun vindt bij Albertine. Haar vriendelijke belangstelling maakt hem gelukkig en helpt hem zich te ontwikkelen. Wanneer hij anderen over zijn uiterlijk en zijn gehechtheid aan haar hoort spotten, raakt dat hem diep. Die tegenstelling tussen oprechte aandacht en harde oordelen geeft het levensbeeld zijn menselijke inzet. Je leest een roman waarin een uitvoerige omgevingsbeschrijving samengaat met nauwkeurig beschreven gevoelens, en waarin kleine gebaren veel zeggen over de manier waarop mensen elkaar behandelen.