Mijn roman

Een zonnige tuin in Utrecht vormt het decor van de eerste jeugdherinneringen van de ikverteller. Met de zussen Jo en Martha krijgen bomen, bloemen en de waterkant iets sprookjesachtigs. Jo vertelt verhalen en vlecht bloemenkransen, terwijl hun vader thuis fabels vertelt en hun moeder piano speelt. De verteller kijkt met warmte terug op die vertrouwde wereld, maar merkt ook hoe vaders vermoeidheid de gezellige avonden verandert. Zo krijgt de huiselijke geborgenheid al vroeg een kwetsbare kant.

Later verschuift de aandacht naar de kleine spanningen van het dagelijks samenzijn. Het geratel van Jo's naaimachine maakt de verteller steeds prikkelbaarder tijdens het handwerken. Die ergernis leidt tot een herkenbaar innerlijk gesprek over nijd, redelijkheid en zelfbeheersing. Tine van Berken verbindt nauwkeurige waarnemingen van het gezinsleven met een geestige blik op eigen tekortkomingen. Je leest een roman waarin geur, geluid en kleine gebaren veel vertellen over de verhouding tussen zussen en over het beheersen van je stemming.