Nanno

Een schipbreukeling op wrakhout nadert het eiland Melos, waar Nanno haar ochtendoffer naar een bron brengt. Zij is de dochter van koning Aristos en wordt vergezeld door haar hond Xanthos. Wanneer het dier de drenkeling opmerkt, geeft zij hem een teken om het water in te gaan. Xanthos sleept de uitgeputte Naukrates naar de kant. Rond deze redding tekent Carel Vosmaer een eiland met olijfbomen, rotsen, wijngaarden en een beschutte zeebocht. Goden en natuurverschijnselen geven het verhaal zijn beeldspraak.

In de verzen wisselen uitvoerige landschapsbeelden af met gesprekken over de waarde van een mensenleven. Nanno en Nikias kijken vanuit de tuin naar zee en spreken over zijn verlangen naar roem. Zij bewondert de krijger die zich voor zijn land inzet, terwijl hij dichter wil worden. Zijn antwoord groeit uit tot een betoog over wijsheid, verbeelding en de invloed van woorden. Zo verbindt het gedicht een verhaal over hulp en gastvrijheid met gedachten over wat kunst voor een gemeenschap kan betekenen.