Kierkegaard

Een persoonlijke verhouding tot God laat zich volgens de aangehaalde gedachten moeilijk rechtstreeks aan anderen meedelen. Jacqueline van der Waals gebruikt dat uitgangspunt om religieuze ervaring naast artistieke uitdrukking te plaatsen. De prediker spreekt vanuit innerlijke bewogenheid, terwijl de kunstenaar die bewogenheid een vorm geeft. In haar bespreking van Kierkegaard krijgen ironie, verzonnen schrijversnamen en het samenspel van onthullen en verbergen daarom een belangrijke plaats. Ze leest zijn werk vanuit de spanning tussen persoonlijke ontroering en de woorden waarmee die zichtbaar wordt.

De beschouwing volgt ook de invloed van een strenge christelijke opvoeding en de verbondenheid met zijn vader. Tijdens zijn studententijd houden literatuur, filosofie en de Romantiek hem bezig. Met Salomo en Antigone beschrijft de tekst hoe bewondering, schuld en liefde door elkaar kunnen lopen. Zo biedt dit essay een gerichte kennismaking met vragen over geloof, kunst en de manier waarop een schrijver zijn eigen ervaringen verwerkt.