Quia absurdum

Vanuit het winterse Casa Bianca richt een verteller zich tot Minka en haalt hij herinneringen op aan Odo. Het huis aan het meer, de besneeuwde hellingen en de wisselende nevel geven zijn gedachten een tastbare omgeving. Martha heeft hem Odo's dagboek en brieven gegeven. Daarmee probeert hij diens leven te begrijpen, terwijl hij nadenkt over geluk, verbondenheid en verantwoordelijkheid. Zijn herinneringen voeren terug naar het laboratorium, waar hij Odo als een begaafde, teruggetrokken student leerde kennen.

In de dagboekpassages komen het werk in de moestuin en de omgang met Minka van dichtbij in beeld. Zij maakt Odo's hut schoon en zorgt voor hem na een ongeluk met een bijl. Hij ervaart haar aandacht met grote dankbaarheid, maar twijfelt aan de betekenis ervan. De afwisseling tussen herinneringen, brieven en dagboekaantekeningen maakt zichtbaar hoe verschillend mensen dezelfde nabijheid kunnen beleven. Je leest een roman waarin natuurwaarneming, muziek en zelfonderzoek voortdurend met het dagelijks leven verweven zijn.