Van Aardappel-mes tot Officiersdegen

Een aanstaande landstormplichtige neemt met veel tegenzin afscheid van zijn comfortabele burgerleven. In brieven aan zijn eigen burgerlijke en militaire zelf zet Melis Stoke die overgang neer als een botsing tussen persoonlijke gewoonten en de eisen van de kazerne. Hij wil best oefenen met een geweer, maar ziet vooral op tegen dweilen, schoenen poetsen en andere dagelijkse karweitjes. Het antwoord van zijn burgerlijke zelf geeft humor een belangrijke plaats bij het omgaan met die nieuwe omstandigheden.

Brieven, dagboekaantekeningen en rijmstukken laten je het militaire bestaan vanuit het gezichtspunt van een rekruut bekijken. Vooral het groeten van meerderen levert komische situaties op: de verteller houdt zo nauwgezet vast aan de voorschriften dat hij zelfs een te drogen hangende sergeantsjas salueert. Achter zulke voorvallen liggen vragen over gezag, rang en maatschappelijke gewoonten. De spot richt zich zowel op militaire regels als op de gevoeligheden van de verteller zelf.