Van het leven

Speelgoed, katten en huiselijke omgangsvormen geven Albert Verwey aanknopingspunten voor een dichterlijke afrekening met oppervlakkigheid. In deze reeks genummerde sonnetten onderzoekt een uitgesproken ik de verhouding tussen menselijke gevoelens en kunst. Scherts slaat om in ernst wanneer hij terugkijkt op zijn omgang met anderen en op wensen die hij heeft opgegeven. Vervolgens verdedigt hij de gedachte dat kunst het leven tot schoonheid kan omvormen. Beelden van een werkplaats, marmeren muren en een huis maken dat streven tastbaar.

Naast dit krachtige kunstenaarsbesef staat de vraag hoe een mens met verdriet leeft. De gedichten keren zich tegen trots die alleen het eigen leed ziet, terwijl zonlicht, bloemen en jong vee de aandacht naar de wereld buiten het ik trekken. De overleden vader verschijnt als iemand wiens ervaring tot dankbaarheid en aanvaarding aanspoort. Ook liefde wordt kritisch bekeken wanneer genegenheid verandert in bezitsdrang. Je leest zo een poëtisch betoog waarin zelfonderzoek, overtuiging en scherpe tegenspraak voortdurend op elkaar reageren.