Verwante zielen

Op een vroege zondagochtend vertrouwt Constance Duval haar gedachten toe aan haar dagboek. Als gouvernante verdient zij het geld waarvan haar moeder moet leven, nadat een faillissement hun huiselijke zekerheid heeft weggenomen. De geur van bloeiende boekweit en het uitzicht op de dorpsstraat bieden afleiding, maar haar werk laat weinig ruimte voor verdere studie. Ook een mogelijk huwelijk met de vriendelijke Theo Wagenberg krijgt daardoor een dubbele betekenis: het kan haar moeder helpen, terwijl Constance zelf naar een ander soort verbondenheid verlangt.

Johanna van Woude zet deze botsing tussen plicht en persoonlijk verlangen voort in gesprekken, zelfonderzoek en kleine gebaren. Tijdens een verblijf in de Harz merkt Reijnolts hoe sterk hij zich aan Constance hecht. Tussen beschrijvingen van nevel, bergen en een gezamenlijk ontbijt krijgen blikken en afscheidsgroeten gewicht. Zo laat de roman zien hoeveel onuitgesproken verwachtingen achter hoffelijk gezelschap kunnen schuilgaan.