Zijn Excellentie Eugène Rougon

In een vergaderzaal vol rood fluweel en marmer raken de officiële werkzaamheden ondergesneeuwd door gesprekken, brieven en geruchten over Rougon. Afgevaardigden letten op elkaar en op de bezoekers op de tribunes, terwijl de president probeert de aandacht bij de zitting te houden. Tegen de achtergrond van het Tweede Keizerrijk laat de roman zien hoe openbare politiek en persoonlijke belangen door elkaar lopen. Zelfs een plechtige bijeenkomst krijgt iets van een salon.

Ook bij Rougon thuis draait het om invloed en wederzijdse verwachtingen. Zijn vrienden leggen hem hun klachten voor en herinneren hem met bedekte verwijten aan hun inspanningen. Wanneer hun bezoeken schaarser worden, blijkt hoe sterk hij aan dit gezelschap gehecht is. Hij zoekt toenadering, hoewel hun gedrag hem ergert. Je leest een roman waarin macht zichtbaar wordt in kleine gebaren, gekrenkte trots en dagelijkse omgang. De nauwkeurige beschrijving van kamers en gesprekken maakt de afhankelijkheid tussen Rougon en zijn omgeving tastbaar.