Dolmakalem Savaşları

Sultanahmet’te bir akşam yemeğine gidiş, eski bir cezaevinin otele dönüşen duvarları önünde yakın geçmişi düşünmeye açılır. Cengiz Özakıncı, takside Ayasofya üzerine yapılan konuşmadan otelin kapısındaki eski yazıya, avlunun mimarisinden masadaki sohbete geçer. Neveser Hanım’la buluşmanın çevresine yerleşen bu gözlemler, gündelik bir mekânın taşıdığı tarihsel belleği öne çıkarır. Yazarların geçmişte aynı yapıda tutulmuş olması, lüks ortamın görünüşü ile orada yaşananlar arasında bir gerilim kurar.

Kitabın siyasal tartışmalarında ise laiklik, Cumhuriyet ve Atatürk hakkındaki iddialar ele alınır. Özakıncı, İsmet Bozdağ ve Abdurrahman Dilipak’ın görüşlerini aktararak bunlara karşı kendi değerlendirmesini geliştirir; Atatürk’ün Karlsbad günlüğünden alıntılarla savını destekler. Kişisel izlenimler, karşılıklı konuşmalar ve belgeler üzerinden yürüyen itirazlar aynı metinde buluşur. Bu yaklaşım, yakın tarihin siyasal söylemde nasıl yorumlandığına ve geçmişin kamusal tartışmalarda nasıl kullanıldığına ilgi duyan okura somut örnekler sunar.