Körler Düşerken

Pieter Bruegel’in birbirini izleyerek çukura yaklaşan insanları, toplumsal hayatı sorgulayan bu yazıların çıkış noktasını oluşturur. Orhan Gökdemir, resimdeki düşüşü Türkiye üzerine düşünceleriyle birleştirirken şiiri de tartışmanın içine alır. Ülkü Tamer’in dizelerinden Behçet Necatigil’in evlerine ve sokaklarına uzanan bölümlerde yalnızlık, hüzün ve birlikte yaşama isteği öne çıkar. Ev, kapı, pencere ve sokak, hem günlük hayatın somut parçaları hem de insanın kendisine koyduğu sınırları anlatmanın yolları olur. Kentin parkları, durakları ve apartmanları da bu bakışın içinde yer bulur.

Edebiyat üzerine düşünceler, inanç, kimlik ve siyaset tartışmalarıyla yan yana ilerler. İhsan Özkes’in sözlerine yer verilen bölüm, Türkan Saylan’ın ardından yapılan incitici yorumları ele alır; dini temsil etme iddiasıyla kişisel çıkar arasındaki bağı tartışır. Alıntılarla ilerleyen, zaman zaman alaycı ve itirazcı bir dil kullanan yazılar, şehir hayatındaki uzaklaşmayı kamusal hayattaki tutumlarla birlikte düşünmek için okunabilir.