Belki Bir Gün Uçarız

Çocuklukta bir salıncaktan düşmenin hatırası, kaybedilen hayvanlar ve telefonda alınan acı bir haber, aynı sesin içinde yan yana duruyor. Birinci tekil kişiyle yazılan kısa başlıklı bölümlerde üzüntü, bedensel ihtiyaçlar ve kendine yöneltilen alay birbirine karışıyor. İş yerinde gelen haberin ardından çalan telefonlar, çevredeki insanların yardım çabaları ve eve yetişmek için yapılan otobüs yolculuğu, yasın gündelik ayrıntılarla nasıl iç içe geçtiğini gösteriyor. Düşünceler bazen bir çocukluk anısına, bazen bir kelimenin uyandırdığı çağrışıma dönüyor.

İstanbul'da iş bulduktan sonra ev arama süreci, emlakçıların süslü sözleriyle karşılaşılan daireler arasındaki fark üzerinden anlatılıyor. Aile evinden ayrılmak ve kendine ait bir yer bulmak isteği bu bölüme yön veriyor. İşe geç kalma, kıyafet konusunda müdürle yaşanan gerilim ve zorunlu alışveriş de aynı konuşma diline yakın üslupla aktarılıyor. Mağazada pahalı bir çantaya karşı değişen tutum, kişinin kendi çelişkilerini gülerek yakaladığı bir sahneye dönüşüyor. Kitap, kayıp ve aidiyet duygusunu gündelik hayatın küçük sürtüşmeleriyle birlikte okumak isteyenlere kişisel, parçalı bir anlatım sunuyor.