Uykuların Doğusu

Masasının başında hikâyesine bir başlangıç arayan kişi, pencereden şehrin caddelerini, yoksul apartmanlarını ve dumanlı ufkunu seyreder. Haydar'ın camın önüne gelişi, yazılan kâğıtları sorması ve ardından yağmur uyarısıyla sokağa koşması, düşünceleri yıllar önceki büyük sele taşır. Hasan Ali Toptaş'ın romanında şehir manzarası, sesler ve kokular aracılığıyla değişen bir hafıza alanına dönüşür. Yağmurun evleri ve çarşıları kuşatmasıyla, radyoevinde uzun süre görev bekleyen çalışanın hikâyesi de anlatının içine girer.

İlerleyen parçada dedenin bir sandalın yönünü değiştirmeye çalışması, felaketin başka bir görünümünü açar. Suda dolaşan eşyalar ve sandalın çevresindeki tuhaf görüntüler, gündelik nesnelere alışılmadık bir hareket kazandırır. Zamanın kâğıtlara, günlerin insanlara ya da ağaçlara benzediği betimlemeler, olayların nasıl anlatıldığını da öne çıkarır. Tekrarlanan sözler ve birbirine eklenen görüntüler üzerinden kurulan bu yapı, selin şehirde bıraktığı izlerle bir hikâyenin kurulma biçimini aynı anda izlemeye imkân verir.