Arnold de Droomer

In een atelier discussiëren jonge schilders over politiek en beoordelen ze het werk van andere kunstenaars. Daar ontmoet de verteller een sombere schilder met wie hij bevriend raakt door boeken over staatshuishoudkunde te lenen. Deze man overhandigt hem een handschrift met de herinneringen van een vriend en zegt dat hij er zelf een rol in speelt. Het persoonlijke verhaal is opgedragen aan Emma en begint met jeugdherinneringen aan een hoeve op de heide. De moeder verwacht een toekomst als kunstenaar voor haar zoon; de pastoor wil hem onderwijzen.

Verderop richt de vertelling zich op bezorgdheid om een geliefde. De verteller ligt met koorts in bed en wacht gespannen, terwijl voetstappen op straat telkens zijn aandacht trekken. Een dienstknecht van Wouwerman brengt een brief. De verteller stelt hem vragen en aarzelt om het bericht te openen, uit angst voor wat hij zal lezen. De ikvorm geeft veel ruimte aan wisselende vermoedens en lichamelijke onrust. Je leest hoe gevoeligheid en wantrouwen doorwerken in de beoordeling van anderen, met de persoonlijke herinneringen ingebed in het verhaal rond het handschrift.