Gösta Berling

Een jonge predikant staat tegenover een gemeente die zich over zijn gedrag heeft beklaagd. Omstreeks 1820 komt de bisschop onderzoek doen: drank en plichtsverzuim hebben het ambt van de predikant in gevaar gebracht. Op de preekstoel wisselen trots, angst en schaamte elkaar af, tot hij zijn geschreven preek laat liggen en uit inspiratie begint te spreken. De vochtige pastorie, de koude meren en de verwachtingen van de kerkgangers maken zijn innerlijke strijd tastbaar.

Ook elders krijgen gevoelens en verbeelding de overhand. Bij een bedreigde golfbreker ziet Gösta Berling een vrouw aan de oever voor een meermin aan. Terwijl hij haar achternagaat, proberen mannen het bouwwerk tegen de golven te beschermen. De vrouw blijkt gravin Elisabeth, die hem juist wilde spreken. Selma Lagerlöf verbindt zulke ontmoetingen met een verteltrant waarin het landschap haast zelf handelt. Je leest over mensen die hun eigen angst en verlangen op hun omgeving projecteren, met gevolgen voor iedereen om hen heen.