Idonia

In het dorp hangen vlaggen aan de gevels en wintergroen siert de straten: burgemeester Florisonne, veertig jaar oud, keert met zijn nieuwe vrouw terug van de huwelijksreis. Niemand kent haar, want ze komt uit een stadje ver weg. Midden in de feestvreugde loopt de oude werkman Gijelle rond met een bitter gemoed. Hij onderhoudt een kind van de burgemeester en de jonge Florisonne bij zijn jongste dochter Trezeken, en mag er niet over klagen terwijl het hele dorp de man eert.

Virginie Loveling zet in dit verhaal ambtsplicht, aanzien en medeleven tegenover elkaar. In een huiselijk gesprek dringt de vrouw van de burgemeester erop aan dat een uitvaart voor een oude dienaar voorgaat op de zitting, terwijl hij zich beroept op zijn ambtsplicht. Later hoort zij zelf wat haar man heeft verzwegen. Zijn oprechte smart ontroert haar, en ze voelt al genegenheid voor het kind. De uitvoerige beschrijvingen van het dorp en zijn gebruiken tonen hoe een gemeenschap over mensen oordeelt.