Iets over de grammaticale beoefening der Friesche taal in haar geheelen omvang

Een gezamenlijke spraakkunst vraagt volgens Telting om een brede verzameling bronnen. In zijn voordracht voor het taalkundige genootschap verbindt hij de levende spreektaal met de taal van oude wetboeken. Daarbij krijgen de dialecten van Schiermonnikoog en Hindeloopen aandacht, evenals verschillen in uitspraak en woordvormen. Het betoog gaat zowel over het bewaren van een taal als over de middelen om haar zorgvuldig te onderzoeken. Telting spoort zijn toehoorders aan om aan die gezamenlijke taak bij te dragen.

De bespreking van eerdere grammatica's laat zien hoe kritisch hij die taak opvat. Bij het werk van Ecco Epkema rond Gijsbert Japix weegt hij bruikbare opmerkingen over letters en klanken af tegen de beperkte opzet. Ook oudere taalproeven worden op hun waarde beoordeeld. Je leest zo hoe vergelijking, bronnenonderzoek en aandacht voor plaatselijke verschillen elkaar aanvullen. Voor wie belangstelling heeft voor taalgeschiedenis biedt deze voordracht een concreet beeld van de keuzes achter een grammaticale beschrijving.