Jan en Florence

Met een nuchtere opmerking zet Jan de verteller aan het denken over zijn feuilletons. De stukken over kunst duren hem te lang; hij wil liever iets luchtigs lezen. De verteller neemt de kritiek ter harte en richt zijn aandacht op Florence. Zijn liefde voor de Uffizi en zijn aangename verblijf botst met het oordeel van zijn vriend, die vooral stof, matige winkels en weinig vertier ziet. Zo krijgen gesprekken over de stad ook de vorm van een speelse botsing tussen bewondering en gezond verstand.

In de hangende tuin krijgt een alledaags voorval de omvang van een drama. Spreeuwen verdringen de mussen, terwijl mensen uit ramen kijken en katten op de daken verschijnen. Het drukke gefladder, de winterlucht en de overvolle takken worden uitvoerig beschreven. Je leest persoonlijke beschouwingen waarin kunst, stadsleven en natuurwaarneming elkaar afwisselen. De zelfspot van de verteller en zijn grote woorden voor kleine gebeurtenissen laten zien hoe sterk zijn stemming bepaalt wat hij om zich heen opmerkt.