Voor onze misprezen moedertaal

Caesar Gezelle benadert de zorg voor de moedertaal vanuit zijn belangstelling voor poëzie. In zijn beschouwing verbindt hij Guido Gezelles bewondering voor Mistral met het literaire leven van Provence. Herinneringen aan zijn kennismaking met Mireio en passages over Calendal laten zien hoe gedichten een landschap, gebruiken en plaatselijke overleveringen bewaren. Hij haalt daarbij andere schrijvers aan en maakt de verwantschap tussen liefde voor een streek en aandacht voor haar taal tot onderwerp van zijn betoog.

Daarnaast onderzoekt Gezelle wat taalgevoel betekent voor het spreken en schrijven. Hij bespreekt woordkeuze en zinsbouw en legt uit hoe studie het oordeel over taalgebruik kan aanscherpen. De persoonlijke herinneringen en de praktische beschouwingen vullen elkaar aan: literatuur vormt het vertrekpunt voor aandacht voor dagelijkse uitdrukkingen. Je leest deze tekst als een pleidooi voor taalzorg, waarin een schrijver zijn literaire voorkeuren verbindt met opvattingen over goed taalgebruik.