Na śmierć, 1863

W kijowskim domu rozmowy cichną, odwiedzający przychodzą ukradkiem, a codzienny porządek rozpada się pod ciężarem oczekiwania. Ośmioletni narrator widzi zmęczenie matki i niepokój otaczających go osób, lecz dopiero stopniowo rozumie ich przyczynę. Jego brat Staś przebywa w fortecy, a matka szuka pomocy w urzędach. Przyjazd księżnej i przygotowania do kolejnej wizyty przynoszą nadzieję na ratunek. Nawet kolorowe wstążki przy żałobnym stroju stają się bolesnym szczegółem tych starań.

Opowieść w pierwszej osobie pokazuje, jak rodzinny lęk przenika dziecięce doświadczenie. Chłopiec wychwytuje urwane słowa, odczytuje gesty i obserwuje twarze, aż dociera do niego wiadomość, że brata skazano na śmierć. W domu powstaje ołtarz, przy którym gromadzą się bliscy oraz nieznajomi połączeni współczuciem. Znajdziesz tu obraz solidarności podtrzymywanej wspólną modlitwą, a także trudnej więzi dziecka z matką pogrążoną w rozpaczy. Zwykłe odgłosy mieszkania i drobne czynności oddają napięcie równie wyraźnie jak rozmowy o losie więźnia.