Zofia i Emilia

Powrót młodego człowieka do rodzinnego domu uruchamia wspomnienia dzieciństwa i rozmowy z dawnymi domownikami. Tomasz przywołuje zmarłą wojewodzinę, a spotkanie z Kunegundą przypomina młodemu człowiekowi świat zachowanych przedmiotów, przyzwyczajeń i bliskich więzi. Domowa przestrzeń ma znaczenie emocjonalne: drobny gest, posiłek czy znajomy sprzęt przywracają pamięć o osobach, które kształtowały jego wcześniejsze życie. W tych scenach ważne miejsce zajmuje również Emilia.

Elżbieta Jaraczewska przygląda się stosunkom między pokoleniami oraz codziennym sposobom okazywania troski. Dialogi przynoszą oceny charakterów, wdzięczność za życzliwość i uwagę poświęconą obowiązkom wobec innych. Opisy wnętrz oraz zachowania starych sług budują obraz obyczajów opartych na pamięci rodzinnej. Znajdziesz tu spokojnie prowadzoną prozę, która wydobywa znaczenie wychowania i domowych relacji poprzez rozmowy oraz szczegóły zwykłego dnia. Uczucia ujawniają się stopniowo, w sposobie traktowania ludzi i odziedziczonych pamiątek.