Akdeniz

Köstence limanında sert bir kış gecesi, Adrien Mısır’a gidecek geminin hareketini bekler. İbrail’den ayrılışını kendi ağzından anlatırken yeni yerler görme isteğini, annesinin beklentilerini ve geçim kaygısını bir arada düşünür. Salonlarda rahatça oturan yolcularla soğukta çalışan tayfaların yan yana görünmesi, anlatıyı emek ve adalet üzerine bir sorgulamaya açar. Deniz, genç adam için çocukluğundan beri düşlediği manzaralara ulaşmanın yoludur. Gemide tanıştığı Musa ise kızını eve döndürme umuduyla aynı yöne gitmektedir.

İstanbul’un kayıkları, kahveleri ve kalabalık sokakları, anlatıcının insanlara ve gündelik hayata dönük dikkatini genişletir. Beyrut’tan Şam’a geçtiği bölümde dostlarından ayrılmanın ağırlığı, parasının azlığı ve yabancı bir kentte oyalanma çabası öne çıkar. Han, meydan, kahve ve tiyatro çevresindeki gözlemler, kişisel duygularla sokak hayatını iç içe taşır. Yaşanmış kesitler halinde kurulan anlatıda arkadaşlık ihtiyacı, yoksulluk ve yer değiştirme arzusu birlikte izlenir. Metin, gezilen yerleri anlatıcının değişen ruh haliyle birlikte okumaya alan açar.