Asla Vazgeçme

Otobüs durağına tek başına yürüyen Simon, yetimhaneden ayrılışın evrak işleriyle uğraştıktan sonra okula dönmeye hazırlanır. Otobüs ve trenle yaptığı yolculukta bir yabancının bakışları onu tedirgin eder. Okula yaklaştıkça huzursuzluğu artar; yaz boyunca yapması gereken büyü alıştırmaları aklına gelir. Gece lambalarını yakmak, düğmeleri iliklemek ya da bağcıkları bağlamak için verilen büyü önerileri, sıradan işlerle olağanüstü yetenekleri aynı gündelik hayatın içine yerleştirir. Simon'ın kaygıları ve geçmiş deneyimlerine dair anıları, bu okul dönüşüne eşlik eder.

Bir başka sahnede büyünün başkasına aktarılması üzerine yapılan konuşma, güven ile rekabeti karşı karşıya getirir. İlan edilen ateşkese rağmen gücün karşı tarafa yöneltilebileceği ihtimali tartışılır. Deneme sırasında elde başlayan titreşim, büyünün nasıl hissedildiğini de anlatıma katar. Kısa cevaplar ve iğneleyici sözler, kişilerin birbirlerine yaklaşırken korudukları temkini yansıtır. Roman, gündelik yolculuk ayrıntılarıyla büyü denemesini bir araya getirerek korku, güç ve yakınlık arasındaki gerilimi görünür kılar.