Cézanne

Ressamın çevresinde artan ilgi, Paul Cézanne için aynı zamanda huzursuzluk kaynağıdır. Susie Hodge, sanatçının yaşamını anlatırken resimlerinin gördüğü karşılıkla kendi kuşkuları arasındaki gerilimi izler. Renoir ve Degas'nın aynı çizimi almak istemesi, arkadaşlarının çalışmalarına duyduğu heyecanı gösterir. Cézanne ise kendisi hakkında yazılan olumlu değerlendirmelerden bile rahatsızlık duyar. Mektuplarından aktarılan sözler, resim yapma isteğiyle özel hayatına yönelen dikkat arasında kurduğu sınırı ortaya koyar. Girişte Picasso üzerindeki etkisine de yer verilir.

Resimlere eşlik eden açıklamalar, yaşam öyküsünü renk ve kompozisyon incelemeleriyle birleştirir. Soğanlı Ölüdoğa için nesnelerin düşey ve yatay düzeni, çapraz duran bıçağın yarattığı derinlik duygusuyla birlikte ele alınır. Geffroy portresinin uzun pozlara rağmen yarım bırakılması, ressamın çalışma sürecindeki güçlükleri gösterir. Aix'teki günler ve Joachim Gasquet ile yakınlığı da anlatının parçalarıdır. Bu yaklaşım, sanatçının ilişkileri ile resimlerinin kuruluşunu birlikte incelemeye olanak verir; okur hem mektuplardan gelen kişisel ifadeleri hem de tablolara yönelik somut gözlemleri takip eder.