De Profundis

Hapishaneden yazılan mektupta Oscar Wilde, geçmişteki bir dostluğun yükünü ve beklediği cevabın gelmeyişini ele alır. Karşısındaki kişiye doğrudan seslenerek eski konuşmaları, kendisine yapılan uyarıları ve karşılıksız kaldığını düşündüğü iyilikleri hatırlatır. Öfke, kırgınlık ve yakınlık arayışı aynı satırlarda buluşur. Robbie’den gelen edebiyat haberleri ise dışarıdaki sanat dünyasıyla kurduğu bağı canlı tutar. Yazışmaların üslubuna verdiği önem, kişisel hesaplaşmanın ortasında bile sanat üzerine düşünmeyi sürdürdüğünü gösterir.

André Gide’in önsözünde aktardığı anılar, Wilde’ın konuşmalarına ve hikâye anlatma biçimine başka bir açıdan bakar. Bir yemekte anlattıkları, Narkissos üzerine kurduğu öykü ve doğayla sanat arasındaki farkı tartışması bu portrede yer bulur. Önsözdeki canlı sohbetlerle mektuptaki incinmiş ses yan yana geldiğinde, okur hem başkalarının gözündeki Wilde’ı hem de kendi duygularını tartışan yazarı görür. Metin, dostlukta sorumluluk, acı karşısında ilgi ve sanatın insan hayatındaki yeri üzerine düşünmek isteyenlere kişisel bir bakış sunar.