Paris Sıkıntısı

Kent kalabalığının ortasında duyulan yalnızlık, Charles Baudelaire’in kısa düzyazı şiirlerinde farklı yüzlerle belirir. Bulutları seven yabancının cevapları, bir çocuğa yaklaşınca incinen yaşlı kadının duyguları ve yeni yıl telaşındaki bir sokak sahnesi, gündelik karşılaşmaları düşüncenin konusu yapar. Şairin Houssaye’e seslendiği giriş, birbirinden ayrılarak da okunabilen parçaların nasıl kurulduğunu açıklar. Kentin seslerini, ruhun değişkenliğini ve düşleri anlatmak için uyağa bağlı olmayan, şiirli bir düzyazı arayışı öne çıkar.

Paris Sıkıntısı boyunca güzelliğin verdiği sevinçle huzursuzluk yan yana durur. Düşe benzeyen bir odanın havası, kapının çalınmasıyla değişir; zaman ve geçim kaygısı yeniden hissedilir. Başka bir parçada Fancioulle adlı oyuncunun sahnedeki ustalığı, onu izleyen prensin tepkileriyle birlikte ele alınır. Kısa sahneler arasında değişen duygu ve bakışlar, kent yaşamını yalnız dış görünüşüyle değil, insanların kırılganlığı ve sanatla kurduğu ilişki üzerinden okumaya imkân verir.