Devir

Ankara’nın Kurtuluş Mahallesi’nde sekiz yaşındaki Ayşe Bakar, büyüklerin kaygılarını evin içindeki küçük ayrıntılardan sezer. Halının altında kalan toka, pencere köşesindeki düğme ve çekmeceye saklanan telefon numarası yazılı kutu, onun gözünde konuşan eşyalara dönüşür. Televizyon haberleri anne ve babasının sesini değiştirirken, anneannenin kokusu, öğle uykusu ve mutfaktaki hazırlıklar çocuğun dünyasında ayrı bir yer tutar. Ece Temelkuran, Devir’de aile içindeki konuşmaları Ayşe’nin renkleri, sesleri ve kokuları birbirine karıştıran bakışıyla aktarır. Kuğularla açılan Ankara tasviri de hatırlama ve saklı kalan duygular için bir çerçeve kurar.

Mahalledeki başka bir sahnede Seher Teyze helva pişirip dağıtırken radyodan gelen haberler bir araya toplanan kadınların sevincine karışır. Ali ise Birgül Abla’nın üzüntüsünü anlamaya çalışır; verdiği ip ve sarı çiçek, sözcüklere dökemediği duyguların işaretleri olur. Roman, evlerin ve sokakların gündelik sesleri üzerinden çocukların yetişkin dünyasını nasıl yorumladığına odaklanır. Küçük nesnelere yüklenen anlamlarla haberlerin aile hayatında bıraktığı izleri birlikte izlemek isteyenler için çocuk bakışının dilini ve hafızasını öne çıkarır.