Dua Defterim

Dua edebilmenin kendisini bir karşılık ve yakınlık olarak ele alan kısa yazılar, tövbe, secde ve günlük hayatın geçiciliği çevresinde ilerliyor. Senai Demirci, boş bir defter karşısında duyulan ürpertiyi insanın kendi iç dünyasıyla karşılaşmasına bağlıyor. Ardından Allah'a yönelmenin, ihtiyaçlarını dile getirmenin ve kendini tanımanın anlamını araştırıyor. Ayetler, dinî metinlerden alıntılar ve kişisel yorumlar yan yana duruyor. Bugünün yarına nasıl bir hatıra bırakacağı üzerine düşünceler, ibadeti gündelik davranışlarla birlikte ele alıyor.

Metnin ilerleyen bölümünde dua, insanın isteğini ifade etmesi ve yaşadıklarının farkına varması üzerinden yorumlanıyor. Bir mürid ile mürşid arasındaki kısa konuşma, güneşin doğuşu karşısında uyanık olma imgesiyle bu yaklaşımı somutlaştırıyor. Yazının insandan daha uzun yaşaması, beğenilme arzusu ve sebeplerle sonuçlar arasındaki bağ da aynı düşünce çizgisine ekleniyor. Sözcükleri bölerek yeni çağrışımlar kuran anlatım, kişisel yakarışlarla düşünsel açıklamalar arasında geçiş yapıyor. Kitap, dua üzerine kısa parçalarla düşünmek ve inanç dilindeki kavramların kişisel hayattaki karşılıklarını incelemek isteyenlere sesleniyor.