Eyvallah

Ramazanın son gününde Sultan Ahmet Camii'nden Eyüp'e uzanan yürüyüş, ayrılığın bıraktığı hüznü ve insanın kendisiyle konuşmasını bir araya getirir. İstanbul'un sokakları arasında ilerleyen ses, sevdiğinin gidişini, tuttuğu defterleri ve namazın edebini gündelik hayatta sürdürme isteğini düşünür. Yazmak, söylenemeyen sözleri kâğıda taşımanın ve dertleşecek birine duyulan ihtiyacı anlatmanın yolu olur. Yağmur, çay ve fesleğen kokusu, özlemi somut ayrıntılarla görünür kılar.

Hikmet Anıl Öztekin, kısa denemeleri şiirsel bölümler ve doğrudan seslenişlerle buluşturur. Sevgi üzerine düşünceler, dua, sabır ve Allah'a yakınlaşma isteğiyle iç içe ilerler. Orta bölümlerde mal, para ve kariyere bağlanmanın anlamı sorgulanırken dikkat insanın iç dünyasına çevrilir. Bakmakla görmek arasındaki fark, kalbin duruluğu ve kendini tanımaya ayrılan zaman üzerinde durulur. Böylece ayrılık üzerine yazılan sayfalar, ibadetin günlük davranışlara nasıl yansıyabileceğini ve insanın sevgisini hangi değerlere yönelttiğini de ele alır.