Fatih-Harbiye

Darülelhan’dan birlikte çıkan Neriman ile Şinasi’nin adımları, aralarındaki değişimi görünür kılar. Neriman aceleyle ilerlerken Şinasi hem kendi kıyafetinin hem genç kızın özenli görünüşünün farkına varır. Ayrıldıktan sonra zihninde biriken küçük işaretleri yeniden düşünür: geciken dönüşler, okula gelinmeyen günler ve konuşmalarındaki huzursuzluk. Kemençesini eline aldığında aynı şarkıya dönmesi, geçmişe bağlılığının gündelik bir ifadesi olur. Neriman’ın babası Faiz Bey’in evindeki bekleyiş de bu kişisel kaygıyı aile ortamına taşır.

Fatih’in sokaklarında yapılan bir yürüyüşte eski hatıralar ile bugünün kırgınlığı yan yana gelir. Şinasi değişimin sebebini sorarken Neriman içinden, alıştığı çevreden uzaklaşıp yeni ve güzel bulduğu bir hayata yönelme isteğini geçirir. Söyleyemedikleriyle duydukları arasındaki gerilim, romanın iç konuşmalara ve duyguların küçük hareketlerine verdiği yeri gösterir. Musiki, giyim ve sokaklar yalnızca çevreyi betimlemekle kalmaz; iki kişinin birbirini anlama çabasının da parçası olur. Metin, yakınlık ile değişme arzusunun aynı ilişkide nasıl çatışabildiğini izlemek isteyen okura seslenir.