Tılsım

Uruguaylı Auxilio Lacouture, Meksiko'ya gelişini hatırlamaya çalışırken tarihler arasında gidip gelir. Şiire duyduğu bağlılık, onu León Felipe ile Pedro Garfías'ın çevresine taşır. Evlerini temizler, alışverişlerini yapar ve çalışma odalarındaki eşyalara dikkat kesilir. Raflardaki kitaplar, durmadan biriken toz ve bir vazo, onun zihninde gündelik hayatın sınırlarını aşan görüntülere dönüşür. Kendini Meksika şiirinin anası olarak tanıtan Auxilio'nun sesi, kişisel hatıraları şairlerle kurduğu yakınlık üzerinden aktarır.

Anlatım, kendi sözünü düzelten, durup yeniden düşünen ve geçmişi kesin tarihlere yerleştirmekte zorlanan bir bilincin ritmini izler. Auxilio, geliş zamanını şairlerin yaşamlarıyla karşılaştırarak belirlemeye uğraşır. Garfías'ın bir eşyaya yönelttiği hüzünlü bakışları, sıradan bir odayı huzursuz edici olasılıklarla doldurur. Gündelik işler ile bu yoğun çağrışımların iç içe geçtiği roman, şiir çevresindeki hayatı bir kadının belleğinden aktarır. Hatırlama biçimleriyle ve edebiyatın gündelik ilişkilerdeki yeriyle ilgilenen okurlar, Auxilio'nun ayrıntılara tutunarak kurduğu anlatıyı takip edebilir.