Şiirler

Yağmur, orman ve demiryolu, Pablo Neruda’nın çocukluğunu anlattığı sayfalarda şiirin ilk malzemelerine dönüşür. Şair, Temuco’daki yaşamını, demiryolcu babasının peşinde bindiği trenleri ve doğadaki küçük canlılara duyduğu merakı hatırlar. İşçilerin getirdiği çiçekler ve hayvanlar, evdeki sandıkta saklanan kartpostallar, okul arkadaşlarıyla yaşananlar bu anıların somut ayrıntılarıdır. Çocukluğum ve Şiirim başlıklı konuşma, çevreye bakma alışkanlığıyla şiir yazma arasındaki bağı kendi yaşamından örneklerle kurar.

Şiirlerde ise deniz, rüzgâr, toprak, yapraklar ve yağmur, aşkın, korkunun, yalnızlığın ve ölüm düşüncesinin diline karışır. Barcarolle’de kıyı sesleriyle yüreğin sesi birbirine yaklaşırken, Serenad’da sevilen kişinin varlığı kökler ve büyüyen bitkilerle anlatılır. Gezinti, sinema, terzi ve berber gibi gündelik durakları insan olmanın verdiği bıkkınlıkla yan yana getirir. Bu sayfalar, çocuklukta dikkat çeken doğa ayrıntılarının şiirde nasıl yoğun benzetmelere dönüştüğünü izlemeye elverişli bir okuma sunar.