Ik verwacht het geluk

Boven het stadje Alschat hangt een dichte mist wanneer Pieta Arsting vanuit het weeshuis naar buiten kijkt. Achter de ramen verlangt ze naar een beetje zon, terwijl de slaapzaal en de gangen haar dagelijkse omgeving vormen. Tijdens het schoonmaken en het werk in de moestuin praat ze tegen zichzelf, maakt ze grappen en droomt ze over Adolf Haagstein. Haar levendige verbeelding geeft zelfs de meubels en de portretten van de regenten een dreigende of spottende uitdrukking.

Binnen het weeshuis gaan gezelligheid en onderlinge argwaan samen. Pieta belooft poffertjesavonden en vermaakt de anderen met verhalen en raadsels. Tegelijk roept het geld dat Wina Levina uitgeeft vragen op, terwijl uit de bestuurskamer gespannen stemmen klinken. De roman verbindt nauwkeurige beschrijvingen van kamers, straten en weersomstandigheden met gesprekken vol eigenzinnige spreektaal. Zo krijg je zicht op Pieta's verlangen naar warmte en op de kleine machtsverschillen en onzekerheden binnen haar vertrouwde omgeving.