In memoriam

Op een benauwde zomeravond zit ter Laan in de tuin van een koffiehuis tegenover het station. Het stadsgewoel roept onverwacht herinneringen op aan een klein hotel bij zee en aan een vrouw met wie hij daar korte tijd verbonden was. Als leraar aan een gymnasium heeft hij jarenlang gezag gehad door zijn rust en goede humeur. Nu maakt een groeiende prikkelbaarheid zijn omgang met de klas onzeker, terwijl beelden uit het verleden zich steeds sterker aan hem opdringen.

Het verhaal volgt nauwgezet hoe herinnering en waarneming bij ter Laan in elkaar overlopen. Een oude briefkaart brengt de eetzaal van het hotel terug, met het tafeltje dat hij en de vrouw deelden. Later komt hij per boot aan in de badplaats, waar vertrouwde uitzichten en veranderd strandvertier verschillende gevoelens losmaken. De uitvoerige beschrijvingen van hitte, licht en landschap verbinden zijn innerlijke onrust met de omgeving. Daardoor biedt dit proza inzicht in de spanning tussen een geordend dagelijks bestaan en een verleden dat opnieuw betekenis krijgt.