Platoons Phaidoon

Op zijn laatste dag in de gevangenis spreekt Sokrates met zijn vrienden over de ziel en de dood. Phaidoon vertelt aan Echekrates wat hij bij die ontmoeting heeft meegemaakt. Zijn verslag geeft het filosofische gesprek een persoonlijke omlijsting: Xanthippe neemt met tranen afscheid, en Sokrates denkt hardop na over hoe dicht het aangename en het smartelijke bij elkaar liggen. De vertaling van P. C. Boutens bewaart de dialoogvorm, zodat je de gedachtewisseling via de afzonderlijke stemmen volgt.

Simmias en Kebes brengen bezwaren naar voren, onder meer met een vergelijking van de ziel met een wever die vele kleren verslijt. Het gesprek draait om het voortbestaan van de ziel wanneer het lichaam uiteenvalt. Sokrates antwoordt rustig en spreekt aan het slot over een ziel die is getooid met bezadigdheid, rechtvaardigheid, moed, vrijheid en waarheid. Zo biedt het boek stof om na te denken over sterfelijkheid, zekerheid en de manier waarop een gesprek overtuigingen kan beproeven.