Proza. Deel I

Dichterlijke verbeelding krijgt in deze opstellen een plaats midden in de samenleving. Albert Verwey verdedigt het dichterschap als een scheppende kracht die ook in wetenschap, bestuur en het dagelijks handelen doorwerkt. In de voorrede licht hij toe hoe portretten, beschouwingen over ideeën en fantasieën samen één gedachte ontwikkelen. De studie over Jacques Perk waarmee het deel begint, verbindt het vermogen schoonheid te herkennen met het vermogen zelf iets voort te brengen.

Bij de gedichten van Leipoldt richt de aandacht zich op een kameleon en een oude doornboom. Verwey bespreekt hoe een vertrouwde wereld gestalte krijgt in dichterlijk werk en hoe vakmanschap daarbij meespeelt. In de beschouwing over Robert Fruin vraagt hij zich af hoe uit geschriften en vele kleine kenmerken een samenhangend beeld van iemand kan ontstaan. Zo lees je literaire kritiek waarin nauwkeurige observaties telkens raken aan grotere vragen over kunst, persoonlijkheid en de plaats van de dichter.