De profundis

Het vaste ritme van het gevangenisleven verandert voor Oscar Wilde de ervaring van tijd. Dagen herhalen zich volgens strenge voorschriften, terwijl het licht door het kleine raam grijs en karig binnenvalt. Vanuit die omstandigheden denkt hij na over leed en over de betekenis van zijn eigen verleden. Zijn persoonlijke beschouwing brengt ook de verhouding tussen de kunstenaar en de maatschappij ter sprake. Vrijheid en innerlijke ontwikkeling krijgen daardoor een heel concrete achtergrond.

De gedachten over kunst gaan over in een eigen benadering van Christus en Franciscus van Assisi. Armoede, verandering en het streven om jezelf te worden staan daarbij centraal. Wilde plaatst zelfkennis naast het besef dat een mens voor zichzelf een raadsel blijft. Je volgt een betoog waarin persoonlijke ervaringen en filosofische overwegingen elkaar afwisselen. De uitgave bevat bovendien brieven aan Robert Ross en aan de Daily Chronicle, met aandacht voor het leven en de omstandigheden in de gevangenis.