Wij willen niet

Arbeiders die honger lijden terwijl er overvloed is, raken verdeeld over de weg uit hun ellende. Sommigen vertrouwen op hun organisatie, anderen eisen een nieuwe samenleving, terwijl een derde groep de moed verliest. In dit toneelstuk verschijnen Michael en Marianne tussen hen. Zij spreken over gezamenlijk bezit, onderlinge verbondenheid en de kracht die kan ontstaan wanneer arbeiders hun verdeeldheid overwinnen. De stemmen van groepen en afzonderlijke personen wisselen elkaar af, met een blinde moeder en haar kind als kwetsbaar middelpunt van de opening.

Bij de fabriek krijgt het verlangen naar vrede een concrete inzet: jonge arbeidsters weigeren nog voor de oorlog te werken. Marianne verdedigt hun keuze tegenover vakverenigingsbestuurders die vasthouden aan afspraken en discipline. Het conflict verbindt bestaanszekerheid met geweten en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Zo biedt het stuk stof om na te denken over de grenzen van gehoorzaamheid en de mogelijkheden van vreedzaam verzet.