Lavdes Mori, Et Bombicis.

Decorative image

LAVDES MORI,

ET

BOMBICIS.

Laus Mori.

Romulidas, Myrtus [15] Paphia exornauit, ouantes; Pura triumphales decorauit Laurea Põpas: Prima dedit Quercus seruati præmia ciuis: Sumit Idumæam præpes victoria Palmam:

Ast ea,[16] quȩ nutu superis dominatur & imis Fortunæ stolidas, quæ scit, contundere vires, Quæque adamantæi domitrix prudẽtia fati, Vnã ex Arboribus voluit sibi crescere morũ: Hãc amat, hâc cingit canẽtia tẽpora fronde, Vẽturi en agedum, secura, ignaraque corda, Prospicite, & dubiæ casus prænoscite sortis. Si pudor insanis, morus sapit, illa doloso

Nil temerè credit zephyro, nam veris adulti Iam certum expectãs solẽ, nõ germinat ante Frigoris infesti, quam cuncta recesserit aura: Tum floretq; viretq; simul, longæq; repẽdit Dãna moræ, atq; vnâ totã se nocte profũdit.

Viderat Æmoniâ nudam quam vesper ab[17] Oetâ,

Proximus[18] Idæo de vertice cernit Eous Frondosã, & pariter grauidã, partuq; leuatã. Sic properat tenerũ germen, ne frigidus aer Manè coquat; medione die ne torreat ȩstus.

Insidias cæli ne tunc vereare sereni

Ampliùs, & vasto quæ cæca pericula Ponto: Vt bene subductam deducas nauita Pinum,

Sint tibi[19] Vergiliȩ, videas cũ germina mori. Quin vbi dilectis cultoribus annua Poma

Reddidit, hybernis ne frondibus incubet Auster, Aduerso pugnãs Boreæ, & certamine fratrũ, Collisi inter se frangantur in arbore rami,

Sponte sua capitis sacri deponit honorem. Vtque minus fiat sæuis obnoxia ventis

Iratique Iouis telo, fugit ardua, Morus,

Morus in antiquis arbor gratissima lucis.

Ad Lunæ radios hâc ludunt sæpe sub vmbra Cõsertȩ Satyris Nymphȩ, plaudũtq; choreas,

Sæpe legit fœtus [20] Ægle formosa caducos,

Ebria[21] Sileno queis sublinat ora jacenti. Poma gerit morus triplici distincta colore,

Nã paribus spatijs albẽtq; rubentq; nigrẽtq; At color ille parum lætus, qui fructibus ater, Omina sanguineis nec sunt nisi tristia moris;

Quid te nigra mouent? niger est [22] Phæbeius oscen, Nec tamen augurio quicquam fælicius illo, Solis vbi nitido veniens spectatur ab ortu. Astrorũ & somnimater, nox alma, quadrigis Inuehitur nigris: ebeno tumet India nigro:

Laudamus nigros oculos, nigrumq; capillũ,

Ac nigras violas,[23] fului editus imbre metalli Deperijt nigros Cepheæ Virginis artus.

Quod vero funesta putãt de sanguine mora,

In vulgum has sparsit[24] Babylonia fabula nugas; Dat meritas igitur pænas & pẽdet Arachne, Inuisique operis casso est addicta labori;

Non quod Palladiæ cõtenderit ȩmula telæ, Mortalisq; Deam justas stimularit in iras,

Sed potius geminæ quod per mẽdacia cædis Inuidiâ morũ, miserosq; onerauit Amores,