Annemin Uyurgezer Geceleri

Şehnaz, annesinin uyurgezerken söylediği bir sözün ardından geçmişini unutamaz hale geldiğini anlatır. Güçlü belleği, eski günleri kokuları, tatları ve dokunma duyusuyla birlikte yeniden önüne getirir. Hatırlamak başlangıçta hoşuna gitse de zihninde durduramadığı görüntüler zamanla ağır bir yüke dönüşür. Kadıköy'de annesiyle yaptığı bir gözlük alışverişi, pastanedeki küçük bir anlaşmazlık ve sokakta duyulan silah sesleri aynı anının ayrıntıları arasında belirir. Bu hatıralarda annesine duyduğu hayranlıkla onun karşısında geliştirdiği itiraz iç içe geçer.

Annesi Ayhan'ın gündelik şefkati ile uykuda ortaya çıkan hali arasındaki fark, anne kız ilişkisinin gerilimini artırır. Kendini güçsüz hissettiği bir gün annesinin getirdiği mercimek çorbasıyla teselli bulan Şehnaz, gece onu banyoda makyaj yaparken görünce yeniden sarsılır. Birinci kişi ağzından kurulan roman, belleğin çalışma biçimini ev içindeki konuşmalarla ve küçük davranışlarla yan yana getirir. Aile ilişkilerini ve kişinin kendine bakışını okumak isteyenler için unutmanın değeri üzerine somut sahneler sunar.